Lífræn koníakstofa...
Lífræna koníaksstofan verður staðsett í fallegu rjóðri á fallegum stað undir berum himni. Viðarstólar, bekkir, borð umkringis arininn þar sem viðurinn úr skóginum mun brenna og ylja líkamanum á fallegum sumarnóttum í fallegri sveit.

Tilhugsunin er stórkostleg…

Vængjuð orð...
“Samt dáðist ég enn meir að hinu, hve hjörtum manna svipar saman í Súdan og Grímsnesinu.” (Tómas Guðmundsson)

Leiðirnar...
Í lífinu gengur maður ákveðna leið, stundum til góðs, stundum ekki. Sumir ganga mismunandi leiðir í stuttan tíma sinn en aðrir ganga sömuleiðina, allt til enda. Oft velur maður þá leið sem maður gengur í lifinu en stundum togar leiðin í mann sjálfan. Spurning um að velja eða vera valinn. Oft er leiðin greið, stundum grýtt en sjaldnast ófær.

Seint um síðir getur það gerst að maður vaknar upp við vondan draum, svokallaðan raunveruleika. Stundum of seint en oftast ekki. Einhver innri rödd eða tilfinning öskrar á breytingar, leit að nýrri leið sem maður velur sjálfur.

Kúrbíturinn leitar nýrra leiða...

Gott að eiga sér leiksvið...
Kúrbíturinn er á leið til Mílanó á nýjan leik. Það er ekki borgin sem kallar’ann, borgin ein og sér er dauð. Það er fólkið sem glæðir lífi í borgina. Hús, götur og torg. Borgin er leiksviðið, fólkið eru leikendurnir og allt iðar af lífi.

Það er gott eiga sér sitt eigið leiksvið í framandi landi. Hér og þar, hingað og þangað. Komast burt eða mögulega aftur heim. Ólíkar áherslur, áhrif og tíðarandi.

Njóta og mergsjúga alveg í botn...

Vængjuð orð...
“Það má áfengið eiga, að það hefur aldrei gert neinum manni mein að fyrra bragði.” (Tómas Guðmundsson)

Né fram, né aftur...
Tíminn er takmörkuð auðlind, eftirspurnin yfirgnæfir framboðið. Mikilvægt að fara vel með þann kvóta sem okkur er úthlutað.

Öllum er hollt að horfa stundum um öxl, líta yfir farinn veg og ylja sér við góðar minningar. Stundum er mikilvægt að horfa langt fram á veginn, velja sér markmið og sjá þau ljóslifandi verða að veruleika. En mikilvægast af öllu er að njóta nákvæmlega þeirra stundar sem er að líða hverju sinni.

Er þetta ekki spurning um að njóta nútíðarinnar, allan daginn, hvern einasta dag. Hljómar einhvern veginn betur en að njóta framtíðarinnar í nútíðinni eða njóta nútíðinnar þegar hún er orðin að fortíð.

Kúrbíturinn ætlar að njóta ferðalagsins í stað þess að einblína á áfangastaðinn...

Með staðfest fyl þessi elska...
Feðgarnir að Seylu ákvaðu að fjárfesta í framtíðinni, kaupa drátt sem var valinn af kostgæfni. Drátturinn kostaði sitt en verður vonandi þess virði. Allt kemur í ljós, einungis spurning um tíma, slatta af þolinmæði og lágstemmdar væntingar.

Æsa Seifsdóttir fór undir Aðal Adamsson...

Vængjuð orð...
"Heldur en að gera ekkert við þessi helvíti, þá sæmdi ég þá skyrinu" (Helgi Hóseasson)

Að selja eða selja ekki...
Það er einhvern veginn þannig að maður á það til að vilja eignast hluti sem verða hluti af manni sjálfum á einhvern fáránlegan og mjög svo einkennilegan hátt.

Kúrbíturinn á bifreið sem hefur verið hluti af honum í þó nokkurn tíma. Þetta er gullfalleg 27 ára blæjubifreið af gerðinni Mercedes Benz. Eitt sinn notaði Kúrbíturinn bifreiðina mikið og hún varð einhvern vegin hluti af þeirri persónu sem Kúrbíturinn taldi sig vera á þeim tíma. Undanfarin misseri hefur bifreiðin staðið inn í bílskúr staðsettum í úthverfi Reykjavíkur, rétt hreyfður endrum og eins. Á þessum tíma hefur skynjun Kúrbítsins á því að bifreiðin sé hluti af honum rofnað, orðið að engu og fjarað út. Í dag er þetta einfaldlega ansi dýr hlutur geymdur inn í bílskúr og ekki nýttur í þeim tilgangi sem hann var framleiddur til, þ.e. að koma fólki á milli staða.

Þegar Kúrbíturinn horfir á þessa bifreið í dag þá sér'ann ekkert nema fallegan hlut sem geymdur er innan um garðáhöld, verkfæri og vinnufatnað.

Að selja eða selja ekki, það er spurningin...

Að eiga auðvelt er kostur...
Kúrbíturinn telur það vera stóran kost að eiga auðvelt með að fyrirgefa fólki, fólki sem hefur gert eitthvað á manns eigin hlut. Það sem er liðið er liðið. Það hefur einhver frelsandi áhrif að fyrirgefa, ýta atburðinum á bak við sig og horfa fram á veginn.

Einhvern veginn svo nauðsynlegt á þessum síðustu og verstu...

Inn á við, frekar en út á við...
Það er einhvern veginn svo tilgangslaust að vera í endalausri samkeppni við allt og alla. Sá eini sem Kúrbíturinn þarf að verða betri en, er hann sjálfur á þessari stundu.

Að eiga sér sögu á allt öðrum stað...
Mílanó skal vonandi fljótt verða áfangastaður í lífi Kúrbítsins þar sem minningarnar flæða um stræti og torg. Það er einhvern veginn svo skemmtilegt að eiga sér sögu á öðrum stað, langt í burtu. Hér er um að ræða sögu Kúrbítsins á allan hátt, frá upphafi til enda. Í þessari sögu hafa verið margar sögupersónur, margt átti sér stað og sumt hefði aldrei átt að eiga sér stað. Kúrbíturinn lék að sjáflfögðu aðalhlutverkið með fullt af stórkostlegum aukapersónum sem léku misstór hlutverk í mislangan tíma.

Persónur og leikendur hafa flestir yfirgefið borgina, skrifa nýjar sögur á allt öðrum stöðum...

Yndislegt skjól...
Kúrbítnum líður einstaklega vel í nærveru hesta, finnst bæði þögnin heillandi og þessi gagnkvæmi skilningur án orða. Þessa dagana er einkanlega yndislegt að komast í þetta skjól á flótta undan krepputali almúgans, ósannfærandi orðræðum ráðamanna og helgislepjutali í auðmönnum þjóðarinnar.

Þar er talað um hesta, konur og brennivín...

Gatnamót...
Kúrbíturinn er á endalausum gatnamótum í lífi sínu. Alltaf ný gatnamót eða kannski alltaf þau sömu. Mögulega keyrir Kúrbíturinn í hringi? Fastur í hnút, kann ekki á kortið eða hefur ekki nafnið á áfangastaðnum. Kúrbíturinn hefur alltaf val. Hægri, vinstri, áfram eða aftur á bak.

Vinstri, vinstri, vinstri vinstri, fer í hring og aftur á ný...